مقایسه بدرفتاری هیجانی دوران کودکی در بزرگسالان جوان با خودشیفتگی بزرگمنشانه و آسیبپذیر
دوره 5، شماره 15، 1404، صفحات 1 - 5
1- گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- استادیار، گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3- استادیار، گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده :
پژوهش حاضر با هدف مقایسه تجارب ناگوار دوران کودکی در افراد دارای خودشیفتگی بزرگمنشانه و آسیبپذیر انجام شد. نوع پژوهش توصیفی و روش آن علی-مقایسهای بود. جامعه آماری شامل تمام افراد ۱۸ تا ۳۰ سال مراجعهکننده به 5 مرکز مشاوره منطقه ۵ تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۱۱ نفر بهروش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. سپس بر اساس نمرات سیاهه خودشیفتگی مرضی، افراد دارای سطح بالای خودشیفتگی شناسایی شدند و در نهایت ۶۰ نفر (۳۰ نفر خودشیفتگی بزرگمنشانه و ۳۰ نفر خودشیفتگی آسیبپذیر) بهعنوان نمونه نهایی تعیین شدند. ابزارهای پژوهش شامل سیاهه خودشیفتگی مرضی (پینکاس و همکاران، ۲۰۰۹) و پرسشنامه تجارب ناگوار دوران کودکی (برنستاین و همکاران، ۲۰۰۳) بود. دادهها با تحلیل واریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافتهها نشان داد میان دو گروه در تجارب ناگوار دوران کودکی تفاوت معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰>p). افراد دارای خودشیفتگی آسیبپذیر در تجارب ناگوار نمرات بالاتری کسب کردند (۰۰۱/۰>p). نتایج بر اهمیت عوامل تحولی، هیجانی و شناختی در تبیین تفاوتهای دو نوع خودشیفتگی و ضرورت مداخلات متناسب تأکید دارد.
کلمات کلیدی :
