پس از فروکش موج حاد همه گیری کووید-۱۹، فناوری همچنان بخشی جاافتاده از کار روزمره معلمان است و تنیدگی ناشی از آن می تواند کیفیت تدریس و بهزیستی شغلی ایشان را تحت الشعاع قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تبیین پیوندهای ساختاری میان اضطراب فناوری، عملکرد تدریس و فرسودگی شغلی در معلمان دوره ابتدایی شهرستان آمل، در بازه پساکرونا انجام شد. این مطالعه از حیث هدف کاربردی و از حیث روش، توصیفی از نوع همبستگی مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری کوواریانس محور بود. جامعه پژوهش را کل معلمان ابتدایی شهرستان آمل (به تعداد ۹۰۰ نفر) تشکیل می داد که از میان آنان ۲۷۰ نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب با حجم انتخاب شدند. اطلاعات با بهره گیری از سه پرسشنامه استاندارد اضطراب فناوری، عملکرد تدریس و فرسودگی شغلی گردآوری و با تحلیل مسیر در نرم افزار AMOS پردازش شد. یافته ها گویای آن بود که اضطراب فناوری بر عملکرد تدریس اثری منفی و معنادار (ضریب استاندارد: ۰٫۵۲۲-) و بر فرسودگی شغلی اثری مثبت و معنادار (۰٫۳۷۹) دارد؛ همچنین عملکرد تدریس بر فرسودگی شغلی اثری منفی و معنادار (۰٫۲۹۹-) گذاشت. عملکرد تدریس در مسیر میان اضطراب فناوری و فرسودگی شغلی نقش میانجی نسبی ایفا کرد (اثر غیرمستقیم: ۰٫۱۵۱) و مدل ساختاری پیشنهادی از برازش قابل قبولی با داده ها برخوردار بود. این یافته ها نشان می دهد اضطراب فناوری، چه به طور مستقیم و چه از مسیر تضعیف عملکرد تدریس، مهم ترین عامل زمینه ساز فرسودگی شغلی معلمان در دوره پساکرونا به شمار می رود؛ از این رو طراحی برنامه های حمایتی و توانمندسازی دیجیتال معلمان برای مهار این تنیدگی پیشنهاد می شود.

پساکرونا فرسودگی شغلی اضطراب فناوری عملکرد تدریس